Projecten
De meeste fietsen op deze pagina zijn niet te koop. Als er één wél te koop is staat dat er uitdrukkelijk bij.
-
De Transportfiets
Een project van voorjaar/zomer 2008. Wat er gedaan is aan deze fiets:
[...meer...]
Allereerst alles uitmekaar halen. Gewoon de hele fiets in stukjes en checken wat er nog meekan en wat niet. Nou, de oude wielnaven waren nog prima en mooi bovendien. De spaken helemaal verroest, de velgen leken prima, maar bij het wegborstelen van de roest(was veel, hele plakken!) aan de binnenzijde bleken er in het achterwiel gaten te ontstaan toen de roest verdween. kHeb er na een tijdje denken maar voor gekozen om achter de oude voorvelg te gebruiken en vóór een nieuwe zwarte velg. De oude naven in de velgen gespaakt met nieuwe verzinkte(geen rvs, die zijn slapper) spaken, maat 12.
Er staan nog geen foto's bij dit artikel, maar hier zijn ze te vinden. Klik op meer...voor meer ;-)Een project van voorjaar/zomer 2008. Wat er gedaan is aan deze fiets:
Allereerst alles uitmekaar halen. Gewoon de hele fiets in stukjes en checken wat er nog meekan en wat niet. Nou, de oude wielnaven waren nog prima en mooi bovendien. De spaken helemaal verroest, de velgen leken prima, maar bij het wegborstelen van de roest(was veel, hele plakken!) aan de binnenzijde bleken er in het achterwiel gaten te ontstaan toen de roest verdween. kHeb er na een tijdje denken maar voor gekozen om achter de oude voorvelg te gebruiken en vóór een nieuwe zwarte velg. De oude naven in de velgen gespaakt met nieuwe verzinkte(geen rvs, die zijn slapper) spaken, maat 12.
Er staan nog geen foto's bij dit artikel, maar hier zijn ze te vinden. Klik op meer...voor meer ;-)De trapas moest vervangen, want de slijtage was te erg. Helaas zat het oude kettingblad zo vastgerot aan de as dat dat zelfs met een brander werken en tig keer in de kruipolie zetten niet hielp. Jammer, want de tanden van het oudje waren nog in prima staat, zoals bij zoveel van die oude kettingbladen. Wat deden ze toch met dat staal vroeger?(als je het weet hoor ik het graag). De trapas dus. Ik kon geen as meer vinden met inslagcups van 45 mm doorsnee, dus besloten om met behulp van een verloopbus(thx aan "'t Mannetje")een moderne as met industrielagers te monteren. De vergane pedalen vernieuwd.
De oude koplamp kon nog prima mee na een kleine aanpassing. Vervolgens heb ik er een oude dynamo en Koets achterlicht bijgezocht. Kijk, zo'n trapas valt niet zo op, en het crankstel past prima bij de hele look van de fiets, maar ik ga echt geen moderne verlichting op een mooie oude fiets zetten. Of één of ander vreselijk gelzadel. Non! Oh, het zadel dus: dat is een Lepper Primus, heeft in totaal 7 veren. Vanwege de open kettingkast een anti-roest ketting erop.
[...klap in...]
Dan de lak, zelf gedaan want dat wilde de klant liever, de volgende laat ik meteen poedercoaten, no matter what. Hier is namelijk heel veel tijd in gaan zitten en het resultaat vind ik zelf niet bevredigend. Vervolgens met behulp van een aangeschaft biesapparaat(Beugler) uit de USA, biezen getrokken(pinstriping). Na het drogen van de lak alles afgemonteerd met rvs boutjes en moeren. En last but not least: de handvatten.
De handvatten die er op zaten waren zwaar vergaan, en het stuur is dikker dan een normaal stuur. Ja, en in die maat heb ik niets liggen. Dus m'n buurman aangesproken, of hij zin had om houten handvatten te maken. Na een paar uur had ik ze al in handen, ze zijn van Kersenhout en ik vind ze mooi!
-
De Edego
[...meer...]
Dit beestje is van oorsprong Haarlems, de stad waar ik zelf woon. De fiets heb ik gekocht in Lelystad, waar de eigenaar vanuit Kampen naartoe verhuisd was.
Deze had hem in 1951 in Kampen gekocht. Ik had geen flauw vermoeden wat het merk van de fiets was en de eigenaar zelf ook niet.
Pas nadat ik het stof een beetje weggepoetst had en alles in detail ging onderzoeken, zag ik op verschillende plekjes heel klein Edego gegraveerd staan.
Zelfs in het ruitje van de koplamp.
Dit beestje is van oorsprong Haarlems, de stad waar ik zelf woon. De fiets heb ik gekocht in Lelystad, waar de eigenaar vanuit Kampen naartoe verhuisd was.
Deze had hem in 1951 in Kampen gekocht. Ik had geen flauw vermoeden wat het merk van de fiets was en de eigenaar zelf ook niet.
Pas nadat ik het stof een beetje weggepoetst had en alles in detail ging onderzoeken, zag ik op verschillende plekjes heel klein Edego gegraveerd staan.
Zelfs in het ruitje van de koplamp.
Maar de grote verrassing kwam pas nadat ik de kettingkast openmaakte.
Oh joy, wat een juweel van een kettingwiel kwam daar tevoorschijn.
Er zit ook een klokslot op, dat je op de juiste tijd moet zetten (aan beide kanten) om hem open te kunnen maken.
In Kampen had de vorige eigenaar hem van een lokale fietsenmaker gekocht die de oorspronkelijke remnaaf (terugtraprem dus)
had vervangen door een 3 versnellings trommelremnaaf. Alléén achter!
Stom stom stom, want de voorrem is altijd het belangrijkste, behalve bij terugtrappers. Nu heb ik een prachtige oude fiets die nauwelijks remt.
[...klap in...]
Wat ik er aan ga doen? Ik ga een 3 versnelling terugtrapnaaf in het oude wiel monteren, want de 3 versnellingen zijn erg fijn.
Dat wiel (velg) is gelukkig behouden gebleven al die 85 jaar, evenals de meeste andere onderdelen.
Alleen zat er in zijn vroegste dagen natuurlijk een carbidlamp op, die ik vast en zeker nog eens aan ga schaffen. Hoewel ik hem zo ook erg mooi vind.
-
De New Hudson
[...meer...]
Nicole hoorde dat ik repareerde en belangstellng voor oude fietsen had,
waarop zij vroeg of ik interesse in het restaureren van een opoefiets uit de 30er jaren had.
Dat had ik, en zo kwam Nicole met haar barreltje (zo noemde zij haar fiets) per trein uit Amsterdam.
De fiets had ze geörven van haar eigen omaatje! En die mocht ik gaan behandelen...
uiteraard met behoud van liefst alle oorspronkelijke onderdelen en materialen.
Nicole hoorde dat ik repareerde en belangstellng voor oude fietsen had,
waarop zij vroeg of ik interesse in het restaureren van een opoefiets uit de 30er jaren had.
Dat had ik, en zo kwam Nicole met haar barreltje (zo noemde zij haar fiets) per trein uit Amsterdam.
De fiets had ze geörven van haar eigen omaatje! En die mocht ik gaan behandelen...
uiteraard met behoud van liefst alle oorspronkelijke onderdelen en materialen.
Stap 1 was het strippen van de hele fiets. Elk klein onderdeeltje uit mekaar.
Stap 2 was het schoonmaken van de onderdelen en onderdeeltjes.
Ondertussen werd naarstig gezocht naar een verchromer,want ze wilde het roestige stuur opnieuw verchroomd hebben.
Ik kwam met een verchromer in Amsterdam aanzetten, maar die was te duur, Nicole had een beter idee...
Na het nodige morren en grommen van mijn kant heb ik er uiteindelijk mee ingestemd om naar Rotterdam te tuffen (per trein) met het stuur en wat stangetjes.
Op naar verchromer Tollenaar (Koepelstraat 30, 3031 VD Rotterdam, tel: 010-4136828), die het voor minder doet, maar wel een wachttijd van een week of 7 heeft.
Over Tollenaar: wat ik zo leuk vind is dat er een gozer van een jaar of 22 aan het roer staat.
Hij heeft me in het kort zijn verhaal verteld (in het kort ja, want er was natuurlijk wel werk aan de winkel. Wat hebben die lui het druk!):
Toen hij nog bezig was met zijn Havo werkte hij in de vakanties voor de oude Tolenaar in de betoverende dampen van zwavelzuur en dergelijke.
Dit is hem blijkbaar zo goed bevallen dat hij er na zijn school voor vast is gaan werken,
en toen de oude meester de handdoek in de ring wilde gooien en het bedrijf ging verkopen,
heeft de jonge heer geld bij elkaar gesprokkeld zadat hijzelve het bedrijf over kon nemen. Toen was hij slechts 20 (twintig!).
Ik verwacht dat hij rond zijn 50e gestorven zal zijn aan de gevolgen van het rondlopen tussen alle verschillende baden zonder masker.
Bij deze alvast mijn eerbetoon. Heil Tollenaar.
Maar waar was ik ?
Ook van deze fiets wist nog ík noch de eigenaar wat nou eigenlijk het merk was.
Op één van de buizen kon ik nog heel vaag "...dson" onderscheiden, wat mij indiceerde dat het een Engelse fiets moest zijn.
Dat werd checken op de Oude Fiets,
en wat ik vond was geen Donaldson of iets anders wat ik verwacht had, maar wel één merk wat op ...dson eindigde.
Dat was New Hudson, ja.
Nicole, kan jouw fiets New Hudson heten ?
—Nee, Eelco, dat niet, maar het was wel een dubbele naam ja, iets als Richard Nixon of zo.
Right. Later zag ik in miniatuur op de rechter cranck toch New Hudson staan, dus ehh... all's wel that ends well, zullen we maar zeggen.
Maar dat was natuurlijk niet het einde van project Hudson. Ben je er nog? Ik wijd een beetje ver uit geloof ik.
Om een lang verhaal iets korter te maken, ik vond het eigenlijk nodig om de fiets opnieuw te laten spuiten, en wel poedercoaten.
Hier ging Nicole mee akkoord en zo toog ik met frame, voorvork, spatborden en kettingkast, weer per trein, naar Kalfsvel metaalcoating in Zaandam,
alwaar na een week ongeveer ik voor €100 een prachtig stelletje weer terugkreeg, helaas wel met de metalen kettingkast in de lengte gesplit door de hitte, maar daar was ik vantevoren voor gewaarschuwd.
Die heb ik met enige pijn, moeite en gevloek (ik houd erg van vloeken, een constante factor in mijn werk) weer aanelkaar gekit gekregen.
Daarna begon het échte werk pas, het opnieuw en beter dan voorheen in elkaar zetten.
De trapas werd vervangen, de remhoeven, en nog zo wat van die zooi. Van de Engelse schroefdraad moest op een aantal plekken metrisch draad gemaakt worden,
wat eigenlijk zo goed als onmogelijk is. En toen het stuur uiteindelijk arriveerde kon het remsysteem aangepakt worden.
Ik weet nog dat ik eerst een boel van de boutjes wilde vervangen door messing exemplaren vanwege de mooie goudkleur, maar dat werkte niet (te slap).
Uiteindelijk de verstandige keuze gemaakt en roestvrij staal(RVS) genomen voor ale boutjes en moertjes die ik verving.
Zowel ik als Nicole zijn erg tevreden met het resultaat, en verdomd, de politie ook! Hoezo?
Nou, toen Nicole haar barreltje wilde laten chippen door de Amsterdamse juten weigerden dezen aanvankelijk hun werk te doen.
Ze geloofden niet dat de fiets niet meer nieuw was, en chippen doen ze alleen met gebruikte fietsen! Hahaha. Heb je dan eer van je werk of niet?
't Is jammer dat ik niet méér foto's heb genomen van hoe de fiets er uitzag vóór de restauratie, maar ik denk dat dit wel een aardig idee geeft.
[...klap in...] -
De Raleigh
[...meer...]
Hmm. Deze Raleigh was eigenlijk voor Henk, een vriend van de familie. Maar zijn knieën kwamen tegen het stuur.
Moet je maar geen 1.95m zijn. Ik had besloten dat het leuk is om het ding ook tijdens het proces te fotograferen.
Hmm. Deze Raleigh was eigenlijk voor Henk, een vriend van de familie. Maar zijn knieën kwamen tegen het stuur.
Moet je maar geen 1.95m zijn. Ik had besloten dat het leuk is om het ding ook tijdens het proces te fotograferen.
Dit is een revisie waarbij ik ook het frame schilder. Geen poedercoating en verchromen dus. Het kunststof van het oorspronkelijk achterlicht verbrokkelde onder mijn handen. Helaas heb ik geen oude achterlichtjes meer, en heb ik er dus een gewoon smal sp8-je opgezet.
God besloot dat het leven van vooral de Engelse fietsenmaker tot nu toe niet uitdagend genoeg was geweest.
Hij dacht en hij dacht, zijn baard sleepte over de grond terwijl hij ijsbeerde en nadacht over een Nieuw Probleem voor de steeds zelfgenoegzamer wordende bicycle repairmen.
Sommigen begonnen al te denken dat ze zelf een soort goden waren omdat ze creeerden en onderhielden dat het een lieve lust was.
Dit had geen goed effect op het kerkbezoek, zijn herders begonnen er over te klagen.
Toen had hij het. Hij zou een fiets (laten) creeren met een kettingkast die zo onmogelijk inelkaar zat dat fietsenmakers over de hele wereld...
En zo geschiedde, de Raleigh was geboren. Heel het fietsenmakersgilde steunde en zweette op het goed monteren van de Raleigh kettingkast, werd wanhopig en daardoor weer deemoedig. De kerken liepen weer vol met fietsenmakers, de vrome herders dankten God, en God zag dat het Goed was.
[...klap in...] -
De Batavus
Deze heb ik al veel eerder onder handen gehad, samen met mijn toenmalige leermeester Raymond Droog, van wie ik het meeste heb geleerd.
Een juweeltje, niet? Wat moet ik erover vertellen? Ik ken helaas de geschiedenis van het beestje niet, maar ik was verliefd toen ik hem zag.
Normaal val ik niet op heren, maar voor herenfietsen maak ik een uitzondering.
Niet eens zo veel aan hoeven doen, het achterwiel overspaken met een andere velg, en nog een paar dingetjes.
-
De Sparta
Dit is feitelijk geen fiets. Sterker nog, het is een brommer.
Iin '97 aangeschaft, ook een geval van acute verliefdheid.
Vanaf '98 af en aan rijdend gekregen, en hij staat nu alweer een tijdje stil vanwege een defecte versnellingsgreep.
In feite heb ik er vanaf aanschaf misschien een jaar echt mee kunnen rijden. Ik weet dan ook geen bal van motoren af.
Ach, en zo komen en gaan er nog wel meer projecten waar ik er af en toe éétje van zal beschrijven.
Dus...als je me schrijfmateriaal wil bezorgen, laat me dan je oude beestje opknappen, misschien komt 'ie dan ook wel op de site te staan.